Mam dla Ciebie dobrą i złą wiadomość (o metodach), cz.2

nauczanie językówW poprzedniej części zaprezentowaliśmy kilka metod konwencjonalnych stosowanych w nauczaniu języków. Teraz przyszła pora na kilka zdań na temat metod autorskich oraz niekonwencjonalnych.

metody niekonwencjonalne

Metoda TPR (Total Physical Response) – metoda świetnie sprawdza się w pracy z dziećmi. Uczniowie uczą się języka poprzez milczące przysłuchiwanie się oraz ruch fizyczny związany z treścią przekazu. Nauczanie polega na prostych poleceniach wydawanych przez nauczyciela w języku obcym. Polecenia te skonstruowane są tak, że można je wykonać bez słów. W każdym przypadku niezbędny jest ruch fizyczny i praca całym ciałem. Nie ma tutaj podręcznika, do nauki służą rekwizyty.

Metoda „The silent way” – nazwa pochodzi od milczącej roli nauczyciela. Po demonstracji nowego materiału nauczyciel stopniowo milknie, posługuje się mową ciałem. Uczniowie stają się dzięki temu autonomiczni i sami odkrywają możliwości drzemiące w języku. Nauczyciel często zawęża zakres językowy do prostych, dających się zademonstrować wyrazów i zdań. Może użyć do tego kompletu pałeczek o różnej długości i różnych kolorach. Pomocą też mogą być tablice leksykalne i fonetyczne, dzięki którym zakres słownictwa może być znacznie poszerzony.

Metoda CLL (Counselling Language Learning) – metoda ta opiera się na założeniu, że język to ciągła międzyludzka interakcja. Zajęcia wykorzystujące tę metodę mogą czasem przypominać komunikację w grupie terapeutycznej. Mówią tylko ci, którzy naprawdę chcą coć powiedzieć, a mówią tylko o tym, co rzeczywiście chcą zakomunikować pozostałym. Nauczyciel pozostaje poza kręgiem grupy i zapisuje wypowiedzi, które stają się później ‚podręcznikiem’ dla uczących się.

Metoda naturalna – metoda ta opiera się na założeniu, iż decydujące dla opanowania języka jest słuchanie wypowiedzi obcojęzycznych, których ogólny sens jest dla uczącego się zrozumiały, wynika bowiem ze zrozumiałej dla nich sytuacji. Przekonanie o trafności tej tezy uzasadnia fakt, że w taki właśnie sposób wszystkie małe dzieci uczą się skutecznie języka ojczystego. Nauczyciel maksymalnie zbliża więc nauczanie do tego, co dzieje się w przypadku dziecka opanowującego język ojczysty; posługuje się dość prostym, ale naturalnym językiem, mówi o tym, co dzieje się tu i teraz, stosuje wiele mimiki i gestu, powtarza swą wypowiedź na różne sposoby. Metoda ta opiera się również na przekonaniu, ze kluczową sprawą dla powodzenia nauki jest wyeliminowanie stresu. Zadaniem nauczyciela jest więc również stworzenie atmosfery bezpieczeństwa i akceptacji.

Sugestopedia – relaks, bezpieczeństwo, brak negatywnych emocji, jakiegokolwiek stresu, komfort, intymność, kameralność, to filozofia tej motedy. Atmosferze często sprzyja odpowiednia muzyka. Uczniowie przybierają różne tożsamości i odgrywają określone postaci. Przez to odczuwają dystans do popełnianych błędów językowych.

Podejście komunikatywne

Najpopularniejsza w tych czasach metoda. W niej znajdziemy próbę łączenia cech metod konwencjonalnych i niekonwencjonalnych wykorzystujących w obrębie swojej koncepcji metodycznej liczne techniki wypracowane poprzez wcześniejsze metody. Celem nauki jest umiejętność efektywnego porozumiewania się w sposób odpowiadający dane sytuacji. Nauczyciel stara się ograniczyć stosowanie języka ojczystego, objaśnień czy komentarzy. Ćwiczenia bazują na odzwierciedlaniu komunikacji językowej bez przykładania wagi do tego, czy zdania są poprawne czy nie – liczy się przekazanie treści i załatwienie określonych spraw. Zajęcia zawierają wiele dialogów, symulacji, gier, zabaw, zgadywanek. W metodzie tej w istocie nie chodzi o naukę systemu językowego, ale o naukę umiejętności uzyskiwania i przekazywania informacji.

Autorskie metody

Metoda Helen Doron – metoda nauczania naturalnego dla dzieci opracowana 28 lat temu przez brytyjską lingwistkę Helen Doron sprowadzona do Polski w 1998 r. Kursy są prowadzone na 10 poziomach, zawierają elementy muzyki, zmieniają się i rozwijają zgodnie z rozwojem współczesnego świata i są dopasowane do rozwoju dziecka.

Metoda Callana – wszyscy chyba kojarzą metodę, w której uczniowie muszą być ciągle w gotowości do udzielenia odpowiedzi na szybko zadawane pytania. Uczeń wymawia słowo i powtarza odpowiadając na pytanie lektora, które zawsze pada 2 razy. Uczeń poznaje pisownię słów podczas czytania, a potem podczas dyktanda.

Metoda Berlitza – jedynie w szkołach Berlitza. Metoda kładzie szczególny nacisk na konwersację. Nauczyciel mówi jedynie w języku docelowym i nie ma odrębnych lekcji poświęconych zasadom gramatycznym. Metoda uczy poprawnej konwersacji zakładając, że jeśli nauczysz się swobodnie mówić w obcym języku, będziesz znał też jego gramatykę.

Metoda SITA – relaks i jeszcze raz relaks. Nauka odbywa się równolegle w świadomości i podświadomości. Autorzy tej metody stworzyli urządzenie, które składa się z maski z czujnikiem oddechu. Dzięki niemu uczeń jest wprowadzany w stan alfa, który w warunkach naturalnych osiąga się tuż przed zaśnięciem. Poprzez słuchanie nagrania w docelowym języku, osoba w stanie maksymalnego relaksu przyswaja materiał.

System nauki w Preston School

System nauki w Preston School wykorzystuje połączenie najlepszych elementów metod konwencjonalnych i niekonwencjonalnych, z naciskiem na umiejętność komunikowania się oraz poprawność językową. Zajęcia prowadzone są w języku docelowym, skupione na nauce mówienia i komunikacji przy zachowaniu pełnej poprawności językowej. Uczeń na lekcji cały czas używa języka, a nauczyciel skrupulatnie i szybko poprawia zarówno błędy gramatyczne, leksykalne jak i wymowy, oraz tworzy dla uczniów ich własny „zindywidualizowany podręcznik” skupiony na tych zagadnieniach, których dana grupa lub uczeń potrzebuje bądź z którymi ma problemy. Zajęcia dzięki temu są skierowane na ucznia, intensywne i prowadzone w sposób dynamiczny i interesujący, który nie pozwala na nudę ani dekoncentrację.

2 myśli na temat “Mam dla Ciebie dobrą i złą wiadomość (o metodach), cz.2”

    1. Zgadzam się, metoda naturalna jest naturalnie bardzo dobra:) przy czym każdy uczeń bądź grupa wymaga indywidualnego podejścia. Nauczyciel natomiast powinien odkryć predyspozycje uczniów i wykorzystać ich strategie uczenia się w celu zmaksymalizowania efektów nauki.

Dodaj komentarz